Restaurant Rooden Hoed in Antwerpen is te vinden in het historische centrum. Het is gelegen in een historisch pand, of eigenlijk in een aantal aan elkaar grenzende panden. Het formele adres is aan de Oude Koornmarkt, een deel van het complex is geleden aan het pleintje voor de grote Onze Lieve Vrouwe Kathedraal.

Rooden Hoed is het oudste restaurant van Antwerpen, al sinds 1750. Het wordt als sinds die tijd ‘Rooden Hoed’ genoemd. Het schijnt dat het destijds één van de eerste panden was met rode dakpannen, vandaar ‘het-huis-met-de-rooden-hoed’

We waren bij eerdere bezoeken in Antwerpen al eens wezen lunchen en wezen dineren bij deze zaak. Met positieve gevoelens reserveerden we en gingen zaterdag de 19e november naar dit restaurant. Toen we binnenkwamen was onze reservering niet genoteerd. We hadden een print van de reservering bij ons maar het restaurant wist van niets. We hadden best geluk dat er een tafel beschikbaar was, het was namelijk nogal druk in de zaak.

We krijgen een tafeltje en wachten op de kaart. Door drukte lijkt dit even wat te gaan duren. We krijgen uiteindelijk de dinerkaart, het makrtmenu, de wijnkaart en het speciale promotie-menukaartje. De kaarten zijn beperkt maar bevatten altijd goede Vlaamse gerechten. Nooit eerder kregen we echter een hele handvol menukaarten.

We bestellen vooraf een glas cava. We besluiten voor het vier gangen menu te gaan. Het voorgerecht is een wildterrine met chutney en notentoast, althans volgens de kaart. De terrine is mooi, rul en vol van smaak van binnen met een vol vet randje. De chutney is geen chutney maar een (best fijn smakende) compote. De notentoast is een plakje rozijnenbrood. Smakelijk voorgerechtje.
We drinken er een glaasje witte huiswijn bij. Deze (Chardonnay) wordt uit open fles aan tafel geschonken en is wat lauwig. Net niet koel genoeg. Jammer.

Het tussengerecht wordt een pompoensoepje. Het duurt erg lang voor we de soep krijgen.  Deze wordt geserveerd in een lompe kom. Het smaakt redelijk, is (gelukkig) niet kapot gepureerd, de structuur is best wat vezelig te noemen. Wat de soep beslist mist is smaak. Da’s dan wel erg jammer. Een scheut room in de soep en even flink gebruik maken van de pepermolen en de zoutpot zou enorm hebben geholpen. Omdat we ondertussen al een tijdje zitten te wachten hebben we trek en lepelen we de soep weg. Geen memorabele ervaring.

De soepkom is nèt van onze tafel gehaald of onze buren krijgen een bord met zalm voorgeschoteld. Zij kijken wat bevreemd (en wij ook, we hadden gezien dat ze a la carte hadden besteld en we meenden ons te herinneren dat er geen zalm op de kaart stond). Later zou blijken dat zij het hoofdgerecht van ons menu  hadden gegeten.

We doen een poging nog een glas chardonnay te bestellen en vragen of ze deze keer een koel glas willen serveren. De fles waar eerder uit geschonken is staat ongekoeld op de bar achter ons. Die zal ongetwijfeld op kamertemperatuur zijn ondertussen. Een koel glas wijn schijnt lastig te zijn vanavond, het duurt even voor de ober met een gekoelde ongeopende fles aan komt zetten. Na het uitschenken van twee glazen wordt ook deze fles ongekoeld op de bar gezet. Te wachten tot-tie pislauw wordt. Vreemd!

Na een half uur komt de ober aan met twee kommen pompoensoep. We leggen snel uit dat we die al eerder hadden. De ober snelt weg en van de buurtafels (ja, die zitten ook te wachten) zien we grijnzende blikken. Na nog een fikse tijd wachten informeert Keukenprince hoe het staat met het hoofdgerecht. De ober legt uit dat er wat is misgegaan. Keukenprince legt uit dat we dat al door hadden en geeft de tip om een volgende keer de klant te informeren.

Het duurt even voor de keuken de moot zalm met mosterdsaus laat arriveren.  De zalm is goed bereid, de combinatie met mosterdsaus pakt nèt goed uit. Feitelijk is de smaak okay. Maar het lange wachten en het gekloot van de bediening helpt allemaal niet.

De buren (die eerder onze zalm al hadden gegeten, met aardappeltjes trouwens, wij niet) bestellen koffie en krijgen drie minuten later hun hoofdgerecht geserveerd. Nòg een hoofdgerecht dus (prachtige zeeduivel trouwens). Ze schudden hun wijze hoofd, de bediening schiet weer de keuken in.

De buurman aan de rechterzijde informeert ondertussen waarom hij zo enorm lang moet wachten op de door hem bestelde ‘Dame Blanche’ (in de Rooden Hoed ‘Witte Dame’ genoemd).

Het wordt allemaal wat gênant. Bij het afruimen van het hoofdgerecht vragen we vast naar het nagerecht, om te voorkomen dat we nogmaals lang moeten wachten. Het nagerecht is een glaasje tiramisu met speculoos en smaakt beslist goed. We besluiten géén koffie te bestellen maar te zorgen dat we met gezwinde spoed de nota gaan krijgen. Koffie pakken we elders wel. We betalen de nota, zonder een fooi toe te voegen.

Datgene dat uit de keuken op onze tafel belandde was okay, zeker gezien de prijs/kwaliteit verhouding. Hierbij moet opgemerkt worden dat het menuutje prettig geprijsd was. Als we het volle pond hadden betaald voor de à la carte gerechten was er een klein drama uitgebroken.

Conclusie: het eten was okay maar zeker niets bijzonder, de bediening was vèr onder de maat, de prijs/kwaliteit was nèt aan (omdat we een prettig geprijsd menuutje hadden gekozen). We hebben veel te lang zitten wachten, de wijn was lauw, de positieve ervaringen van twee eerdere bezoekjes zijn nu volledig versjteerd. Het zal lang duren voor we weer eens een voet over de drempel van Rooden Hoed zetten!

Uit de historische archieven: nu gepubliceerd op Keukenprince.com, dit bericht verscheen oorspronkelijk op Jaartal.com, op 24 november 2011